غزل
گل شير گل راهمون
مند مينهوڳي ۾ ياد ڪوئي آيو،
تصور هن جا ۽ نيڻ روئي آيو،
ننڍپڻ جو ناتو هو جنهن سان،
سال ٿيو اڃان سو ئي آيو،
وڇوڙو وريو واچوڙي جيان،
پيار جا گهرڙا دارا ڊوهي آيو،
زماني جا انصاف ڏسو يارو،
پيار وارن کي ڪندو ڏوهي آيو،
افسوس جت درد دوکا دغائون هن،
“گل” اتي پنهنجا کيما کوهي آيو.
